Het is een ochtend in maart. Het is 7:12 uur en ik zoek mijn iPhone-kabel. Alweer. Onder het bed. Achter het nachtkastje. Verstrikt met die van de lamp, die van de Apple Watch, die van de AirPods. Drie witte kabels die naar drie verschillende stopcontacten kronkelen, plus een vierde voor de telefoon van mijn partner. Zeven in totaal op een oppervlakte van één vierkante meter.

Het paradoxale is dat ik maanden had besteed aan het uitkiezen van alles. Het perfecte nachtlampje van geborsteld messing, de perfecte muurkleur — een oud poederroze, echt moeilijk te vinden — het perfecte plaid van gekreukt linnen. En elke avond, als ik mijn boek neerlegde om het licht uit te doen, was het enige wat ik zag die elektrische spaghetti die tot op de grond naar beneden viel.

Ik begon met kabelboxen. Daarna de leren kabelhouders, die je bij Muji vindt. Vervolgens drie verschillende draadloze opladers — een Belkin van 129 €, een IKEA, een generieke Amazon-oplader. Geen van alle maakte de belofte echt waar: of je laadde één apparaat op en de andere twee bleven leeg, of het object leek op een witte ijshockeypuck die je tussen twee nachten door in een lade verstopte.

Op een gegeven moment ben ik gestopt. Ik zei tegen mezelf: zo is het nu eenmaal. Apparaten hebben kabels nodig. En decoratie is voor overdag.

Het diner dat alles veranderde

Afgelopen oktober kwam een vriendin eten. Ze heet Claire, ze is interieurarchitect in Parijs, en ze heeft die vervelende gave om elke kamer waar ze binnenkomt er prachtig uit te laten zien. Toen ze haar tas op de ladekast in de hal zette, haalde ze een object tevoorschijn dat ik eerst aanzag voor een klein sculptuur: een donkere voet, met zachte, bijna biomorfe vormen, met drie nauwelijks zichtbare welvingen.

“Dat is mijn oplader,” zei ze terwijl ze hem gedachteloos teruglegde. “Het is de enige die ik in huis heb. Al het andere heb ik weggegooid.”

Ik moest lachen. Toen keek ik naar haar en zag dat ze geen grapje maakte.

Eén voorwerp, drie apparaten, nul zichtbare kabels

Het object heet Zen. Het is gemaakt door een Frans merk, Les Petits Chargeurs, die zichzelf — ambitieus — omschrijft als “de nummer 1 in decoratieve opladers in Frankrijk”. Het principe is verbazingwekkend eenvoudig: één enkele USB-C-kabel die naar het stopcontact gaat, en drie draadloze oplaadzones geïntegreerd onder een matte en zachte afwerking. Je legt je iPhone aan de voorkant, je AirPods in de centrale uitsparing, je Apple Watch op de zijstandaard. Alles laadt tegelijk op. Geruisloos. Zonder ook maar één storend ledlampje in de nacht.

Ik bestelde er diezelfde avond nog een, in de matzwarte afwerking. Hij kwam vier dagen later aan in een matte doos, verpakt als een sieraad. Sindsdien is mijn nachtkastje niet meer veranderd.

Wat opvalt na een week

De eerste nacht wilde ik hem bijna weer aanzetten om te controleren of hij werkte. Dat is wat me opviel: de volledige afwezigheid van visuele signalen. Geen blauw lampje, geen pulserend licht, geen piepje. Gewoon een lichte magnetische weerstand wanneer je het apparaat plaatst, en de stilte.

's Ochtends zijn de drie apparaten 100% opgeladen. De volgende ochtend ook. En die daarna ook. Na een week realiseerde ik me dat ik niet één keer meer had gezegd: "Ik ben vergeten mijn Watch op te laden". Na twee weken heb ik de drie nachtkastkabels in een doos opgeborgen die ik nog niet heb heropend. Na een maand bestelde mijn partner er een voor zijn kant van het bed.

Wat we winnen, is niet zozeer tijd — ook al winnen we die wel. Het is een soort rustig die we niet als ontbrekend hadden geïdentificeerd.

“Het verbergt zich in het zicht, als een steen op een plank.”

Ik heb gebeld Jean-Marc Villeneuve, industrieel ontwerper gevestigd in Nantes, om te begrijpen waarom zo'n eenvoudig object dit effect teweegbracht. "De meeste tech-accessoires zijn ontworpen als gadgets, legde hij me uit. Je zet het logo prominent neer, voegt ledlampjes toe, gebruikt glimmend plastic zodat het 'modern oogt'. Zen doet precies het tegenovergestelde: het onttrekt zich aan het zicht, als een steen op een plank."

Hetzelfde woord komt terug in alle beoordelingen

Op de website van het merk ligt het gemiddelde van de beoordelingen rond de 4,9 op 5. Maar wat opvalt, voorbij het cijfer, is de herhaling van hetzelfde woord in de ene reactie na de andere: deco. Mensen praten niet over watt, Qi-compatibiliteit of oplaadtijden. Ze praten over hun interieur.

Camille, tweeëndertig jaar, uit Lyon: « Mijn slaapkamer heeft een nieuwe look. Geen rondslingerende kabels meer. Ik gebruik hem nu drie weken elke avond, nog nooit een oplaadprobleem gehad. » Julien, uit Parijs, dertiger: « Cadeau gedaan aan mijn vriendin, ze is er dol op. Het resultaat is veel luxueuzer dan ik me had voorgesteld. » Sarah, uit Bordeaux, ook architect: « Ik heb de afgelopen jaren verschillende draadloze opladers getest. Deze is objectief gezien de mooiste. De vilten voet, dat is een detail dat alles verandert. »