Het was de derde ochtend op rij. Zeven over zeven, de wekker, de hand die tast op het nachtkastje. Normaal gesproken zoek ik dertig seconden naar mijn telefoon onder het kussen, dan sluit ik hem aan, dan stoot ik het glas water om, dan word ik boos. Maar die ochtend niet. Mijn iPhone lag gewoon daar, magnetisch geplaatst op de kop van het kleine zwarte katje dat de week ervoor bij ons was geland. 100% opgeladen. Mijn AirPods lagen op zijn basis. Mijn Watch op de curve van zijn staart. Ik heb niets ingeplugd. Niets uitgeplugd. Ik dacht, een beetje domweg: ik zoek al drie nachten niet meer naar mijn kabels.

Ik had gezworen dat ik nooit een object in de vorm van een dier zou kopen. Nooit. Ik ben vierendertig, ik hou van strakke lijnen, vormen die zwijgen, ruw hout en aardewerk uit Vallauris. Een kat van hars op een nachtkastje vond ik voorheen een gebrek aan goede smaak in huis. En toch, daar stond hij. Al zes maanden nu. Hij staat er gewoon. En het valt me niet eens meer op.

Het object heet de Kitten. Het is vervaardigd door een Frans huis genaamd Les Petits Chargeurs, en die een collectie van zo'n vijftien 3-in-1 laders aanbiedt, allemaal voor dezelfde prijs, allemaal in staat om dezelfde rol te vervullen: je telefoon, je oortjes en je horloge tegelijk opladen, met slechts één kabel, zonder dat er ook maar één zichtbaar is. Maar het zijn niet de specificaties die me interesseren — daar kom ik zo op. Wat me interesseert, is wat er gebeurt met je nachtkastje, je bureau, je ladekast in de hal, wanneer je stopt met het inpluggen van je telefoon.

Hoeveel kabels heb je dit jaar al weggegooid?

Tel het eens eerlijk na. In mijn tweekamerappartement in Lyon heb ik vorige week het volgende geteld: negen iPhone-kabels (waarvan drie kapot), twee Apple Watch-opladers, een AirPods-oplader, een hele reeks USB-C-adapters, twee ronde MagSafe-opladers die ik met Kerstmis had gekregen en die ik om de haverklap gebruikte. De meeste lagen in een lade van mijn commode, de rest zat om mijn nachtlampje gewikkeld, de laatste zat klem tussen de muur en mijn bureau. Ik heb ze er allemaal uitgehaald, op de vloer gelegd en gefotografeerd. Het leek wel een kerkhof.

Je merkt kabels niet meer op, totdat je ze ziet. En zodra je ze ziet, zie je niets anders meer. Het is de eerste visuele ergernis van de dag, die van de moderne mens die opstaat in een decor dat doet denken aan een lichte intensive care.

Hoe een mat plastic kat drie opladers verving.

De Kitten is geen kat. Het is een draadloze oplader met het silhouet van een zittende kat: een ronde, magnetische kop die de iPhone aan de voorzijde opvangt; een gekrulde staart die dient als standaard voor de Apple Watch; een basisdisk waar je je AirPods op legt. Alles is vervaardigd uit één blok matte hars, met de hand gepolijst en in 3D geprint in Frankrijk. Het is verkrijgbaar in matzwart of in poederroze. Hij kost momenteel € 79,80 — in plaats van 114 €, tijdens de Pre-Moederdagactie. De hele collectie heeft hetzelfde tarief.

Technisch gezien is het Qi2 MagSafe — de nieuwste standaard. Het laadt tot 25 W voor de iPhone 17, 15 W voor oudere modellen, en bevestigt moeiteloos magnetisch. Slechts één USB-C-kabel komt aan de achterkant naar buiten en gaat naar het stopcontact. Dat is alles. Geen led, geen piepje, geen app om te installeren, geen handleiding om te lezen. Je plaatst het, en het laadt op.

Wat er na een week verandert.

De eerste nacht wilde ik bijna opstaan om te controleren of hij het wel deed. Dat is wat me verraste: de totale afwezigheid van visuele signalen. Geen blauw lampje, geen pulseren, geen geluid. Gewoon een kleine magnetische weerstand wanneer je de iPhone naar de kop van de Chaton brengt, en de stilte.

’s ochtends zijn alle drie de apparaten 100% opgeladen. De volgende dag ook. En die daarna. Na zeven dagen had ik niet één keer gedacht: “oeps, ik ben vergeten de Apple Watch op te laden”. Na vijftien dagen heb ik de negen kabels in een kartonnen doos gestopt en die sindsdien niet meer aangeraakt. Na een maand heb ik hem aan mijn zus cadeau gedaan.

Wat we winnen is niet zozeer tijd — ook al winnen we die wel. Het is een vorm van rustig die we niet als ontbrekend hadden geïdentificeerd.

“Een nuttig object kan ook mooi zijn. Dat is een politiek standpunt.”

Om te begrijpen waarom een oplader een object kan worden dat je graag in huis hebt, heb ik gebeld met Julien Marchand, objectdesigner gevestigd in Saint-Étienne, die tien jaar lang voor Habitat en daarna voor Scandinavische designhuizen heeft gewerkt. Ik stuurde hem een foto van de Chaton. Hij schreef me dit:

Drie getuigenissen. Drie ontwerpen. Eén en dezelfde zin.

Ik heb honderden beoordelingen gelezen voordat ik dit artikel schreef. Wat opvalt, is dat klanten bijna nooit praten over wattages, compatibiliteit of oplaadtijden. Ze praten over hun interieur, hun gasten en hun dierbaren. En ze hebben het allemaal over een ander ontwerp.

« Cadeau gedaan aan mijn zoon voor zijn dertigste verjaardag — de Zwarte Kat. Hij zette hem op zijn nachtkastje toen hij thuiskwam van het diner en heeft hem sindsdien niet meer verplaatst. Zijn vriendin bestelde de volgende dag een exemplaar voor haar moeder. » — een moeder, beoordeling Les Petits Chargeurs.

« Ik heb de Pelican voor mijn bureau gekocht. Mijn collega's hebben in één week tijd minstens vijf keer gevraagd waar ik die vandaan had. Uiteindelijk heb ik de link naar mijn team doorgestuurd. » — een klantbeoordeling, projectmanager Parijs.

“De Étreinte op mijn haltafel — er zit iets zachts, bijna levends in de ronding. Je legt je telefoon er gedachteloos op als je thuiskomt. Een object dat verwelkomt, geen object dat oplaadt.” — een klantbeoordeling, Les Petits Chargeurs beoordeling.